There is a big difference between a city and a town.
A town is an assembly of buildings.The city is an object of humanity, it reflects humanity.’ – Atmane Amrani

De stad van de Cultuur van Vrede, de stad van de toekomst.

Een stad van de toekomst, een gemeenschap waarin samen geleefd en samen gewerkt wordt in vrede met elkaar en met de aarde. Het is juist in tijden als deze, van een pandemie, waarin we worden teruggebracht naar het essentiële op alle niveau’s dat we wellicht de kans kunnen vinden en grijpen om onze steden op een andere manier in te richten.

Tegen alle trends in en verwachtingen voel ik toch dat de toekomst niet in steden zal plaatsvinden, de steden zoals we die vandaag kennen. 

Maar in het platteland, in de natuur, dat betekent niet dat grootschaligere leefgemeenschappen niet mogelijk zijn. Die zijn zeker mogelijk, en die vormen ook die toekomst. Ze gaan echter kleinere eenheden vormen waarin ze onderdeel zijn van een groter geheel. 

De cultuur van vrede omvat alles, het samen leven in vrede is een mogelijkheid op alle niveau’s. Hoe kunnen we het samen leven in vrede inrichten op ruimtelijk, maatschappelijk en economisch niveau?

Een aantal jaren geleden toen de gemeente Almere met een aantal andere organisaties de veertigste verjaardag van Almere organiseerde, waren wij ook uitgenodigd. Wethouders, futurologen en anderen kwamen spreken. De sprekers spraken over het verleden, het heden en de toekomst van Almere. We waren uitgenodigd om kort te spreken over onze visie van de toekomst van Almere. Twee journalisten leidden de avond. Voor mij sprak een wethouder, een futuroloog en een hoogleraar over hoe zij de stad van de toekomst zagen. Een hoogleraar zei toen, dat de stad van de toekomst volledig gerobotiseerd zal zijn, en dat je dagelijks leven van ontbijt tot nachtrust volledig geautomatiseerd zou zijn. Het enige wat je nog restte zelf te doen was het uitlaten van je hond. Een politicus antwoordde bij de vraag over het uitzicht, dat het mooi is om aan het water te leven. Toen ons de beurt viel, ik was toen 20 of 21 jaar, enthousiast en vrijpostig vertelde ik dat het niet ging om welk uitzicht je hebt vanuit je balkon, maar om welk voor-uitzicht we bieden aan onze jongeren en kinderen, ‘wat is ons toekomstperspectief?’ ‘Een stad is geen verzameling van gebouwen, maar een gemeenschap van mensen die samen leven. De gebouwen komen erna. Voor mij lag de vraag van de toekomst van de stad eerder in verband met het samen leven alvorens het een infrastructurele vraagstuk is.

Ik choqueerde wellicht, het was zo gezellig en dan komt zo’n vervelende jongeling ons een serieuze vraag stellen. Op het einde kreeg ik van weinigen een handdruk, wellicht smetvrees? Ik keerde terug naar het Huis van Vrede met het gevoel gêne veroorzaakt te hebben en me niet voldoende aangesloten te hebben bij de sfeer. Maar ik kon niet anders, wat je geeft is alleen dat wat in je leeft. Mijn dierbare mentor en leermeester vertelde me toen ik hem het verhaal navertelde, dat ik me geen zorgen hoefde te maken: ‘Wat is ingebracht die avond, daar gaat mee gewerkt worden, en het zal bij je terugkomen.’

Een stad van de cultuur van vrede en samen leven brengt een andere inrichting met zich mee. 

Waar het om gaat is dat nu in tijden zoals deze, dat we wellicht beter beseffen dat onze bestaanszekerheid en welzijn direct gerelateerd is aan onze naaste leefomgeving. De kwaliteit van de relatie met onze buren, de nabijheid van voedselvoorziening en water, een plek waar onze kinderen veilig opgevoed en onderwezen kunnen worden om zich te ontplooien, dat er ruimte is om met elkaar uit te wisselen. Het is tegelijkertijd ook een harmonie met de aarde, waar dieren, planten, bomen en vogels aanwezig zijn. Omdat we zullen moeten inzien dat onze welvaart eigenlijk eerst ons welzijn is. Dat als we dat kunnen garanderen, dat we wel-zijn en psychisch gezond zijn, ons veilig en geborgen voelen, er ruimte is om met elkaar uit te wisselen, dat dan de creativiteit en inventiviteit van de mens tot bloei kan komen. Dat een beschaving niet alleen maar geconsumeerd wordt, maar dat er altijd bijgeschaafd wordt, verfijnd en gepolijst, totdat onze samenleving helder en zuiver wordt, een reflectie van de schoonheid van de aarde. Het is de diversiteit en de synergie die de aarde haar schoonheid hebben gegeven. 

Zo’n samenleving kan in een stad gezien worden als een grote cirkel dat bestaat uit kleinere cirkels. En die cirkels zijn leef-werkgemeenschappen. Elke kleinere cirkel is deels autonoom, waarin essentieel voorzieningen aanwezig zijn: Er is ruimte om te wonen met voldoende groen en tegelijkertijd zelfvoorzienend, deels autonoom. Er is een kruidenier, er is een grondbewerker, een kapper, een kledingmaker enz. Zodat het leven daar kan plaatsvinden, tegelijkertijd kunnen die verschillende cirkels van leefgemeenschappen hun eigen specificiteit hebben zodat er de behoefte blijft bestaan om met andere gemeenschappen uit te wisselen en elkaar op te zoeken. En in elke leefgemeenschap is er een school. Een school van vrede en samen leven. En dan heb je ook nog een cirkel die we het vredesoord kunnen noemen, voor mensen die zich klaar maken voor hun einde. Voor onze oudere medemensen die de hun laatste jaren in hoge kwaliteit willen beleven, waar er veel natuur en tuinen zijn, met rust, vrede een oord van vrede. Deze oord van vrede is niet enkel een plek waar we kunnen heengaan, maar ook waar geboorte plaatsvindt. Waar het einde en het begin samenkomt. Zodat onze vrouwelijke medemensen die zwanger zijn, de mogelijkheid hebben om in rust een kind te baren, zonder de stress van brieven, administratie, lawaai. Zodat ze met elkaar kunnen rusten, mediteren, te wandelen in de natuur, om kunst te maken, te schilderen, om te zwemmen. Een plek van rust. Zodat onze kinderen geboren worden in vrede, in een wereld van vrede, dat ze 9 maanden in symbiose met hun moeder in vrede gebaard kunnen worden. Het is een vrijwillige keuze natuurlijk!

Dan is het belangrijk om een plek te hebben waar juist verschillende generaties kunnen samen komen, dat zou je kunnen creëren in het middelpunt. Een kern waar het beheer van het geheel democratisch, of zelfs sociocratisch, plaatsvindt. Waar kennis van de grote cirkel bij elkaar komt, waar wordt uitgewisseld, vooruitgekeken en elkaars behoeften worden bekend gemaakt en tegemoet gekomen. 

Een cirkel voor herstel en revalidatie, voor de mensen die ziek zijn, lichamelijk en mentaal, een oord van herstel. En een oord van jeugdigheid, van kracht en energie van experiment. Daar kan het, en mag het.

En zo kunnen we verder kijken naar de cirkels, zodat elke gemeenschap een betekenis geeft aan haar cirkel.

We kunnen niet maar hopen dat we in moeilijke tijden het goed met elkaar zullen hebben. Dat dient voorbereid te worden. We moeten al samen leven in vrede in de gemakkelijkere tijden.

De stad van Almere krijgt haar mondiale kenmerk als stad waar de cultuur van vrede eigen is gemaakt, waar men zich komt vormen en inspireren in de cultuur van vrede. Een stad met een academie van vrede, niet een elitaire academie, maar een school van vorming en training voor de cultuur van vrede. Onderwijzers, politici, journalisten, boeren, iedereen die in z’n werk de cultuur van vrede kan waarmaken. Een plek van bemiddeling, zodat mensen in conflict lokaal en mondiaal hun toevlucht kunnen vinden in deze stad om te bemiddelen en een oplossing te vinden voor hun conflict. 

Als stad zorgen we ervoor dat vrede ons exportproduct is. We consumeren vrede en we produceren de vrede: door onze manier van samen leven, onze economie en door de kennis en expertise die we daardoor opbouwen en beschikbaar stellen voor iedereen. Dat is in het kort, een samenvatting van onze kijk op de stad van de toekomst, een stad van de cultuur van vrede en samen leven. 

Het begint bij het beseffen dat welvaart allereerst afhangt van ons welzijn. Dat onze psychologische gezondheid gegarandeerd moet worden, die sterk afhankelijk is van de manier waarop we samen leven. Wie in vrede wil zijn, zal in vrede moeten samen leven. 

——

2020, Huis van Vrede

Almere

Alaeddine Touhami


0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *